Jedwab również jest włóknem pochodzenia zwierzęcego. Jest to wydzielina gąsienic motyli - jedwabników. Najbardziej popularne są jedwabniki morwowe, których gąsienice żywią się liśćmi morwy. Gąsienice przędą naraz dwie nitki jedwabiu, tworząc z nich kokon, w którym się przepoczwarzają. Te dwa włókna są sklejone ze sobą i dopiero odpowiednia obróbka w gorącej wodzie pozwala na ich rozdzielenie i rozplątanie kokonu. Z jednego kokonu uzyskuje się ponad kilometr bardzo cienkiej nici. Jedwab był wytwarzany już w starożytnych Chinach, ale choć Chińczycy surowo strzegli tajemnicy wyrobu, to w późniejszym okresie Japonia była przez wiele lat głównym producentem i użytkownikiem tego surowca. Ze względu na swoje właściwości użytkowe oraz koszt produkcji jedwab jest włóknem bardzo drogim. Niektóre włókna syntetyczne, tak zwane sztuczne jedwabie, mają imitować właściwości tego prawdziwego, ale tak naprawdę do tej pory nie udało się tego osiągnąć w stopniu, który pozwoliłby jedwab całkowicie nimi zastąpić. Tkaniny jedwabne charakteryzują się przepięknym połyskiem, są gładkie, śliskie, wiotkie, miękkie, lekkie, cienkie i bardzo przyjemne w dotyku. Dlatego jedwab jest chyba najbardziej ekskluzywnym i drogocennym surowcem w produkcji odzieży. Jedwab charakteryzuje się dobrymi właściwościami izolacyjnymi, pomimo chłodnego chwytu, jest sprężysty i wytrzymały. Włókno to jest higroskopijne, ale nawet przy stosunkowo dużej zawartości wilgoci, w dotyku nie sprawia wrażenia mokrego. Ponadto, praktycznie się nie elektryzuje. Z jedwabiu produkuje się elegancką odzież, krawaty, apaszki, bieliznę pościelową, ale także dekoracyjne tkaniny i dywany.

Z powrotem do ogólnych informacji o surowcach.